Deneb. Akt artystyczny w przedburzowym świetle Krety

Nad Kretą zbierała się burza. Niebo nad Heraklionem zgęstniało do koloru grafitu, wiatr niósł zapach soli i oleandrów, a światło, to rzadkie, przedburzowe światło, zrobiło się miękkie jak oddech. Właśnie wtedy, na tarasie prywatnej willi ukrytej w zieleni, powstała ta sesja.

Deneb nie pozuje. Ona zamieszkuje kadr. Jej ciało układa się w linie, których nie wymyśliłby żaden szkicownik: łuk ramienia powtarza geometrię leżaka, dłoń zatrzymana we włosach łapie ostatni podmuch przed deszczem, a spojrzenie raz ucieka w stronę morza, raz wraca prosto do obiektywu: nieruchome, pewne, nieprzezroczyste.

Czerń i biel odziera tę opowieść ze wszystkiego, co zbędne. Zostaje światło na skórze i cień w zagłębieniu obojczyka. Bo to nie jest opowieść o nagości. To opowieść o obecności: o kobiecie, która w przedburzowym świetle Krety potrafi być jednocześnie krucha i monumentalna, na wyciągnięcie ręki, a jednak nieuchwytna.