Sandra. Czerwień i półtony w pałacowym wnętrzu

Sesja fotografii sensualnej w pałacowym wnętrzu w Warszawie: kasetonowe sklepienie, posadzka w czarno-białą szachownicę, łuk okna, przez które światło wlewa się jak coś, czego nie da się zatrzymać. Pośrodku tej scenografii ona. Naga, lecz nie odsłonięta do końca; zawsze pozostaje coś, czego się nie dopowiada.

Za nią ciągnie się jedwab. Krwista czerwień jak ślad, jak zdanie, którego nie dokończyła. To on jest jedyną suknią tej sceny: tren bez gorsetu, gest couture sprowadzony do samej idei luksusu. Spojrzenie przez ramię jest całą historią: pytaniem i odpowiedzią naraz, zaproszeniem, które niczego nie obiecuje. Linia pleców, biodro, łuk łydki w szpilce: światło rzeźbi ciało tak, jak dłuto rzeźbi marmur, resztę zostawiając w aksamitnym cieniu.

Druga część sesji rozgrywa się w sali bilardowej: sukno głębokie jak noc, neon kładący się wąskim pasmem na ramieniu, skóra i półmrok. To portret skupienia i prowokacji naraz: elegancja, która nie krzyczy, zmysłowość, która woli szept.